Detje for the Mont Ventoux

Zoals beloofd volgt een woordje uitleg over mijn fietsavontuur op de Mont Ventoux. Mijn fietstocht begon met enkele kilometers opwarming,  even voor Malaucène  ging ik van start. Een vriendelijke fietser begroette mij met een luide “bonjour” ik ben dat niet zo  gewoon dat mensen mij aanspreken tijdens het fietsen,  het was vriendelijk bedoeld en dat is het voornaamste.

In Malaucène centre stond mijn echtgenoot mij op te wachten om even te wuiven en een eerste actiefoto te nemen. De beklimming kon beginnen, mijn eerste 2 kilometers waren de zwaarste en de moeilijkste om dat ik buiten adem geraakte . Een klein paniekmoment dat vlug door mijn mental coach van de kaart werd geveegd. Een stevige tegenwind maakte de tocht er niet gemakkelijker op, met een kleine soepele tred vervolgde ik mijn tocht. Het ging traag vooruit…… onderweg werd ik door menig mannelijk schoon aangesproken  en dat vond ik wel charmant. Vrouwen zijn niet zo talrijk op de fiets in de omgeving van de Ventoux……… Serge zag ik hier en daar opduiken  om mij aan te moedigen en dat deed deugd. Aan de chalet Liotard nam ik een rustpauze het was tijd om te eten en mijn fietstrui met lange mouwen aan te trekken. Ik had nog een goede zes kilometer voor de boeg, mijn benen waren nog in goede vorm om de fietstocht verder af te werken. De laatste loodjes wegen het zwaarst , zegt men …. ik heb het geweten. Naar de top toe zijn de bochten en hellingen niet te versmaden, gelukkig heb ik iets van een evenwichtskunstenaar en kon ik op mijn trappers blijven staan . Onderweg kwam ik een ouder echtpaar fietsers tegen, ik denk dat die mevrouw  een beklimming van 60 kilometer heeft gereden, ze zwalpte van de ene kant van de weg naar de andere kant en dat was bij momenten wel gevaarlijk . Ze hield er de goeie spirtit in om haar tocht te beëindigen. De kale berg en de witte toren kwamen in zicht en dan kon het niet meer stuk door het toejuichen van mijn fietsgenoten. Ik heb soepel doorgefietst en mijn aankomst op de berg was een feit. Ik had een raar hoofd aan de top van de berg, een mens moet even bekomen van dergelijke inspanning je zou er emotioneel van worden. Serge heeft mij een flesje champagne cadeau gedaan voor de geleverde arbeid, hij was fier als een gieter. Mijn echtgenoot heeft mij zeer goed begeleid tijdens de beklimming. Af en toe een beetje morele steun kan geen kwaad, Serge heeft aan zijn tocht  2 dagen spierpijn  overgehouden . De auto parkeren , mij tegemoet wandelen , foto’s maken , terug naar de auto  stappen, het is een zware job voor de begeleider. Ik ben er hem zeer dankbaar voor.

Terug op de camping : La domaine De La Gautiere in La Penne sur Ouvèze is  ,gratis, internet ter beschikking. Serge kon direct de foto’s op mijn blog plaatsen en de reacties van mijn vrienden, familie , collega’s en andere fans waren buitengewoon. Enkel daarvoor zou je een ultieme uitdaging aangaan, het is hartverwarmend en uniek. Ik kreeg direct al de vraag wat mijn volgende uitdaging wordt , mijn eerste reactie was ,leren vegetarisch koken . Deze kookuitdaging is te rustig voor mij, ik heb nog tijd om na te denken en te beslissen.

Wat ik nu eigenlijk ben een Ventourist of een Ventousiast, ik zou het niet weten.

Eén ding heb ik geleerd  tijdens dit avontuur, je moet  in jezelf  geloven en doorzetten in moeilijke momenten.

Vandaag heb ik bereikt waarvoor ik zo hard gewerkt heb: de top van de Mont Ventoux.

Een fotoverslag vind je op flickr

Nog 3 weken trainen en dan is de grote dag in aantocht. Mijn voorbereiding  naar de Mont Ventoux is niet altijd  rimpelloos verlopen . In maart heb ik een zware griep gehad  daardoor kon ik 3 weken niet trainen.  Dan volgde een regenperiode en deze bracht mij ook niet meteen op de fiets . De weken vorderden en van trainen kwam niet veel in huis. Alarm, alarm, tijd om in actie te treden.

De koppen werden bij mekaar gestoken en ik kreeg 2 trainers.

Mijn neef en echtgenoot hebben mij op het goede pad gebracht. Met mijn neef trainde ik enkele zaterdagen in de omgeving van Heuvelland en de Katsberg . Door mijn echtgenoot ken ik de omgeving van Moen, Sint Denijs, Bossuit, Zwevegem bijna uit mijn broekzak. In gezelschap trainen is veel leuker dan alleen, mijn neef Patrick heeft mij met veel geduld over de Heuvellandse bergen geloodst. Mijn neef heeft een filosofische aanpak alles kan niets moet , mijn echtgenoot daarentegen is een doorbijter en heeft een hardere aanpak. Ik moest mijn knop soms letterlijk switchen …….

Tijdens de week ging ik trouw naar de dansles, spinning en ik deed zoveel mogelijk oefeningen mee met mijn gymnastjes tijdens de turnles, mijn algemene conditie is tiptop.

Al bij al ben ik zeer tevreden met mijn vooruitgang .

Bij deze een foto van mijn trainersduo, links mijn neef Patrick en rechts mijn echtgenoot Serge.